باز تعریف

در نهایت هفت کامنت را انتخاب کردم، در ادامه آنها را خواهم آورد و در صورت امکان کمی توضیح هم خواهم داد، اما قبل از این کار شرعا و عرفا و عقلا و همه چی ان، لازم است از حسین نوروزی تشکر کنم، تقریبا در این وبلاگ حالا سه ساله، پستی وجود ندارد که کامنت حسین را پایش نبینید... بابا اراده، پشتکار، رفیق... دمت گرم! هر کی جای من بود با این تشویقهای حسین صاحب یکی از ده وبلاگ پربیننده ایرانی بود... شرمنده حسین جان، اشکال از بی استعدادی من است وگرنه تشویقهای تو حرف ندارد!

اما در ادامه کامنتهایی که به نظرم جالب آمد:

۱) یک کامنت شدیدا شورمندانه از ایمی:

در جواب : اولین پست بعد از دور دوم

دوشنبه 6 تیر1384 ساعت: 12:1

مرگ اصلاحات مبارک, تولد فاشیسم فرخنده باد!
از آنجا که این روزها دموکراسی از پشگل هم ارزون تر شده, به عنوان یکی از اعضای جامعه ی ایران پیشنهاد می کنم سرود ملی کشورمون رو به ترانه ای که متنش به زودی زبان حال همه مون خواهد شد تغییر بدیم

"Look mummy, there's an aeroplane up in the sky"

Did you see the frightened ones?
Did you hear the falling bombs?
Did you ever wonder why we had to run for shelter when the
promise of a brave new world unfurled beneath a clear blue
sky?

Did you see the frightened ones?
Did you hear the falling bombs?
The flames are all gone, but the pain lingers on.

Goodbye, blue sky
Goodbye, blue sky.
Goodbye.
Goodbye

شرح ندارد... جو زدگی دوستمان از سر و روی کامنت میبارد. توضیح اینکه این کامنت پس از شکست سیاسی دوستان اصلاح طلب در انتخابان ریاست جمهوری در وبلاگ حقیر درج شده است.

۲) آخر کامنت ظریف:

سکوت محتوم

سکوت منحوس.............................................................

یادگاری بماند به تاریخ ۲۶ آذر ۸۶، شبی که نامجو در تالار اندیشه خواند.

شین قبلا ها میخواست نویسنده شود/شین بعدها فکر کرد نویسندگی کار او نیست/شین در جست و جوی زمان از دست رفته را خواند و دوباره احساس کرد میخواهد قصه بنویسد/ شین دوست دارد یکجوری بنویسد که همه خوششان بیاید/ شین مارسل پروست را خیل دوست دارد/ شین احساس کرد فهمیده که داستان نویسی در خونش نیست/ شین عاشق رمان خواندن است/ شین ایتالو کالوینو را خواند و مطمئن شد که هیچوقت نخواهد توانست داستان بنویسد/ شین فاکنر خواند و از این که یک روزی میخواسته داستان نویس شود خنده اش گرفت/ شین، مارگریت دوراس خواند و احساس کرد نه تنها اوُ بلکه هیچکس دیگر هم نمیتواند نویسنده شود/ شین شکستن امواج قون تریه را دید/ شین مطمئن شد که میتواند داستان بنویسد/ شین میداند چه میخواهد بنویسد ولی نمیداند چه طوری بنویسد/ شین ایرانی است/ شین وقتی خواست بنویسد مطمئن بود باید چیزی بنویسد که ایرانی باشد/ شین به مساله جنسیت برخورد کرد/ شین در این تصادف حسابی زخمی شد/ شین احساس کرد هر چه بخواهد بنویسد به جنسیت مربوط خواهد بود/ شین خواست بر اساس آنچه میبیند یک رمان بنویسد/ شین یک رمان سکسی نوشت/ شین از رمان خودش خوشش نیامد/ شین سکس را از تمام داستانها حذف کرد و به آن چیزی که مانده بود خندید/ شین تعحب کرد که همه چیز به سکس ختم میشود/ شین یک شعار قدیمی داشت: همه چیز یا به مدرنیته ختم میشود یا به سکس/ شین از این شعار خیلی خوشش می آمد/ شین از این شعار بدش آمد/شین از وفور سکس در ایران خسته شده/ شین احساس میکند همه دارند به سکس فکر میکنند/ شین دوست دارد یک چیزی بنویسد که در آن سکس نباشد/ شین میداند که موفق نخواهد شد/ شین برای خلق نمیخواهد بنویسد/ شین کمونیست نیست/ شین خسته شده است/ شین دوست دارد رمان بنویسد/ شین دوست دارد رمان هایش مثل فیلمهای فون تریه باشد/شین احساس میکند یک جای شعارش می لنگد/ شین از عصبانیت و عصبی نویسی  در رمان خوشش نمی آید/ شین از متالیکا هم متنفر است چه برسد به سپولترا/شین عصبانیت را ناقض کهنرمندی میداند/ شین ویرجینیا ولف خواند/ شین تلاش ویرجینیا ولف در "خانم دالاوی" را ستود/ شین خانم دالاوی را کار موفقی نمیداند/ شین معتقد است کار ولف در خانم دالاوی خیلی رو است/ شین عاشق به سوی فانوس دریایی است ولی معتقد است امواج و دالاوی کارهای مهمتری هستند/ شین میخواهد یک کار جدید در رمان انجام دهد/ شین نمیداند این کار جدید چطور در رمان اجرا میشود/ شین مطمئن است که دیگران باید در انتظار رمان جدیدش باشند/ شین خسته است/ شین اعصابش خرد است/ شین ایرانی ها را دوست دارد ولی از اخلاقشان بدش می آید/ شین خودش به خودش همیشه یادآوری میکند که ایرانی است/ خر شین در گل گیر کرده است....

مینویسی

تلخی دوست داشتنی دود سیگار را علاوه کن

به سبکی آزاد بودن

و آقای شاعر که صدایش از سالها پیش همچنان طنین دارد:

حقیقت دارد

تو را دوست دارم

میخواستم در این باران

تو در انتهای کوچه نشسته باشی

من عبور کنم

سلام کنم

لبخند تو را در باران میخواستم

میخواهم تمام لغاتی را که میدانم برای تو به دریا بریزم

دوباره متولد شوم

دنیا را ببینم/رنگ کاج را ندانم

نامم را فراموش کنم

دوباره در آینه نگاه کنم

ندانم پیراهن دارم

کلمات دیروز را امروز نگویم

خانه را برای تو آماده کنم

برای تو یک چمدان بخرم

تو معنی سفر را از من بپرسی

لغات تازه را از دریا صید کنم

لغات را شستشو دهم

آنقدر بمیرم تا زنده شوم.(از کاست یادگاری)

تمام سختی های تنهایی یک آدم  تک می ارزد به اینکه یک شب بارانی بتواند با خیال راحت، سیگار دود کند و همانطور که با چشمان ریز شده دود را بیرون میدهد، احمد رضا احمدی شاعر، برای هزارمین بار شعرهایش را برای او، دکلمه کند.